Davayte Ne Demek? Bir Kelimenin Ardında Kaybolan Bir Hikâye
Kayseri’de bir kış akşamı, sabahları rüzgarın keskinliğiyle uyanıp, akşamları kar yağarken ceketimin cebinden cebime girmişti. O an, dondurucu soğuk, içimi acıtan bir yalnızlık gibi hissettirdi. Bir yandan karşımda hâlâ gözlerimden silinmeyen bir geçmiş vardı, diğer yandan ise ardında sadece bir kelime, tek bir cümle… Davayte.
Bunu sana anlatmak zor. Çünkü bu kelime, ne kadar anlam taşırsa taşısın, ne kadar yüreğini sarsa da bazen kelimeler, yetersiz kalır. “Davayte” dediğinde, bir anda bir duygu fırtınası kopar mı insanın içinde? Bu kelime bana, yalnızlıkla, eski bir aşkın hatıralarıyla ve bir arayışla karışmış bir şeyleri hatırlatıyor. Kayseri’nin dar sokaklarında adım attıkça, gözlerimle duygularımı birleştiren bu kelime her adımda biraz daha büyüyor.
Eski Bir Dost, Yeni Bir Anlam
Hayat bazen, bir kelimenin içinde gizli olan tüm duyguları keşfetmek gibidir. Yıllar önce, okuldan sonra en yakın arkadaşım Selin’le bir kafeye gitmiştik. Kahvelerimizi alıp pencere kenarına oturduk, dışarıda kar yağıyordu ve hava bu kadar soğukken, içerideki sıcaklık insanın ruhunu ısıtıyordu. O sırada, Selin’in cebinden eski bir telefon çıktı. “Davayte” yazıyordu ekranda. Gülümsedi, gözleri parladı, bir yudum kahve içti ve bana dönerek söyledi:
“Biliyor musun, bu kelime Arapça kökenli. Anlamı ‘devam et’ demek. Hayatın sana ne getirirse getirsin, pes etme, devam et… Bunu birine söylesem ne hisseder ki?”
Benim de içim bir garip oldu, bir şeylerin farkına vardım. Bir kelimenin hayatımıza nasıl anlam kattığını ya da bir başka hayatı nasıl şekillendirdiğini düşündüm. O gün, o kadar basit bir cümleydi ki, ama yıllarca belki de bir kenarda bekleyecekti. İşte, o an, “davayte” kelimesi benim için bir anlam kazandı. Hayat, bazen en karmaşık anlarda, en basit kelimelerle çözülür.
Hayal Kırıklığı ve Hüzünle Yoğrulmuş Bir Gece
Gece ilerledikçe kafede başka insanlar da vardı. Biri kahkahalarla gülüyor, bir diğeri ise derin düşüncelere dalmıştı. Ben ise, o sırada kalbimle her zamanki gibi boğuşuyordum. Geçmişimle hesaplaşırken, bir yandan Selin’in söyledikleri beynimde yankı buluyordu: “Davayte, devam et…” Ama ya ben devam edemediysem?
Bir süre sonra, o eski dostumuzu düşündüm. Son yıllarda hep aramızdaki mesafe büyüdü. Aradım ama ulaşamadım. İnan bana, bu kaybolan dostluk bazen yüreğimi öyle acıtıyor ki, her geçen gün bir parçamı daha kaybediyorum. Bir zamanlar her şey “devam et” derken, şimdi bir kelimenin içinde boğuluyorum.
O gün, kafede “Davayte” kelimesinin anlamını düşündükçe, içimde bir sürü duygunun birbirine karıştığını hissettim. Ama en çok da bir şüphe vardı: Ya ben hâlâ aradığım o gücü bulamazsam?
Geçmişin Sancısı ve Umut
O an kafedeki o masada, karın soğukluğunda, bu kelime bir teselli bulmuş gibiydi. Ama Selin’in o gülümsemesi, bir sonraki adımın önemli olduğuna dair hala bir umut taşıyordu. Hayat bazen zorlayıcı olur, insan “devam et” demek isterken bile, bir adım geri atmak isteyebilir. Ama bu kelime, zamanla bir kalkan gibi ruhumu savundu. Hayat ne kadar zor olursa olsun, ben yine de devam edeceğim dedim, kendime.
Yine de, zaman zaman en sevdiklerimizle aramızda kopan bağlar, insanların birbirini anlamaması, duyguların birbirine yabancılaşması, bu kelimenin yetersiz kaldığı anlar oluyor. O zaman bu kelime, bir boşluk gibi oluyor. “Davayte” demek, bazen en zorlu anlarda da anlamını kaybediyor. İnsanlar bir noktada bu kelimenin anlamını unutup, sadece başkalarının hayallerini sürdürmeye başlıyor. Oysa “Davayte” demek, sadece bir adım atmak değil; aynı zamanda kendi yolculuğuna güvenmeyi de içeriyor.
Geleceğe Dönüş
Bir süre sonra, hem Selin’in hem de hayatın bana öğrettikleri üzerine düşündüm. “Davayte” bir kelime olarak, başka birinin yarasına merhem olabiliyor mu? İhtiyacım olan şey, o eski dostumla yeniden bir bağ kurmak mıydı? Yoksa, geçmişi bırakıp, ileriye doğru adım atmak mı? Geçen yıllarda yüreğimde birçok boşluk açılmıştı ama sonunda, bu kelimenin bana verdiği cesaretle, umudu tekrar buldum.
Gecenin sonunda, gözlerimdeki karanlıkla, tek başıma yürürken, “Davayte”nin anlamını daha da derinlemesine hissettim. Her şey bir kelimeyle başlamıştı ve yine bir kelimeyle sonlanacaktı. “Devam et…” İster geçmişin acısıyla, ister yeni bir başlangıçla… Hayat, bazen kelimelerle daha anlamlı hale geliyordu.
Ve bir an, belki de en büyük cevabı buldum: “Davayte”, sadece başlamak için değil; hayatın seni nasıl zorlasam da, doğru yolda devam etmek için de gerekli olan bir güçtü.
—
Geriye dönüp bakınca, bu kelimenin benim için anlamı çok derin. “Davayte” dediğinde, sadece bir kelimeyi değil, her anı, her hayal kırıklığını, her cesareti ve her umutla birlikte duymuş oluyorsun. Bu kelime, bir yolculuğun başlangıcı değil, bazen de her şeyin sona erdiği anın ardından gelen, bir adım daha atmak için gereken son cesaret.